Mès enlà d’un madeish

Un des problèmes dera modernitat qu’ei eth deth bastiment deth jo e, ja non cau díder, dera personalitat, eth larèr deth jo en forma de masca. Ei problèma e descubèrta, pr’amor que… Aguest qu’ère eth començament dera columna anteriora, mès qu’ara fin se publiquèc a compdar deth pr’amor, coma s’er editor volèsse anar dirècte ath perqué des causes. Ua involentària omission, coerenta totun damb eth sens d’un tèxte que vò esvitar eth problèma deth jo. E dilhèu auie rason pr’amor que —un aute còp—, çò que me calie abordar non ère tant eth jo coma sustot eth subjècte, tanben d’invencion modèrna atau coma le comprenem, encara qu’autant de problematic. Era paraula subjècte, que proven deth latin, pren ath temps eth nòm deth grèc hypokéimenon. Se referís a tot çò que demore dejós, en sotstrat, çò qu’ei comun a toti es individus —contrari ara idèa d’un subjècte unic e indivisible— e demore a despiech deth cambi. Alavetz, eth problèma creish s’èm convençudi qu’es nòstes identitats non son tostemp egals, per fortuna, encara que calgue tier era caricatura que mos encastren es auti, tanben embarradi ena caricatura que mos auem hèt d’eri. En fin, víuer qu’ei èster en moviment, en un camin de discerniment e responsabilitat, en projeccion mès enlà d’un madeish, pr’amor que tostemp i a un aute que mos interpèlle, e que semble coneisher-mos mielhor. Coma s’eth subjècte se tornèsse mès reflexiu, a truca de fracassar e saber-se finit peth pes deth tòrt. Era nòsta identitat se vestís damb era ròba dera vocacion, coma responsa a ua crida d’un aute que ven, que mos tròbe, mès qu’ei interiora, e coma promesa, coma guardada tà un futur ena companhia amistosa des que mos acompanhen. Pr’amor que defenem ua subjectivitat dubèrta, en relacion, inquieta, entre er ideau que cercam e es decisions dera vida vidanta. Un devier qu’ei possibilitat d’interioritat e transcendéncia, de queiguda mès tanben de redempcion.