Ostiu en silènci
De tant en tant, es òmes e hemnes de montanha qu’auem de besonh veir, e hicar-mos tanben, ena mar. Fòrça aranesi an baishat aguesti dies entara plaja coma un rituau annau ineludible. D’auti encara ac an de hèr. E d’auti simplament non pòden escapar-se o s’estimen mès visitar d’autes destinacions. De viatges, ac hèn pendent ua setmana, e de viatges, damb tres dies ja n’i a pro. Totun, era calor persistenta e es sues ondades soentejades possen a replantejar-mos es preferéncies d’abantes, ara recerca de parçans mens caudi. Es hèts demòstren, d’uns pògui ans ençà, qu’era crisi climatica ja ei ací e que negar-la ei ua temeritat. Ostius cada còp mès longui e intensi, damb huecs ací e delà fòrça violents, en son ua pròva. Enguan, es gelères de nauta montanha an tengut damb cèrta dignitat dempús d’un iuèrn mès generós en precipitacions respècte des raquitiques sasons darrères, mès eth nau solei sarre era nhèu damb tota sa viruléncia. Er aigua resultanta baishe viste pes ròques granitiques des sèrres pirenènques enquia neurir era mar qu’ara mos encamarde. Es sues ondades son es bones, aqueres que damb un bronit rotinari amaren es pès abantes deth banh desirat. De bon maitin, sense era gent que se plaçarà dessús deth sable entà meddia. Sense telefons ne connexions agasantes. Aguest murmuri monotòn solatge er esperit inquiet. Era linha d’aigua salada e bèri batèus diboishadi ath hons daurissen un gran orizon, damb era prumèra lum que ja cauhe era tèsta. Dempús dera masèga dera vida vidanta, e d’ua vida collectiva tan contaminada e accelerada, podem baishar tara mar o pujar tath tuc dejós deth quau vedem un aute orizon, dentat e agrèste. En un lòc o en un aute, sabem qu’a arribat eth moment de liéger e meditar, de cercar eth silènci e practicar era oracion. Pr’amor que cau saber arturar-mos tà reempréner eth camin dera vida damb eth còs, er anma e er esperit ben renauidi.