Un renauiment espirituau
Era visita deth papa Leon XIV ja mos demore luenh, encara mès en aguesta societat des prèsses e es impactes mediatics diaders. Mès es tempsi dera Glèisa e, en fin, de Diu, son uns auti, e non i a visita papau que non dèishe naui semes entà naui fruts, aumens religiosi. De hèt, eth viatge apostolic servís entà renauir era fe des credents, confirmar-les en amor der Evangèli e, clar, ena comunion damb er avesque de Roma, que presidís ena caritat era Glèisa universau. Atau ac hè vescut, d’ençà dera mia condicion de catolic imperfècte, plen d’incoeréncies e fautes. Totun, ja n’èra predisposat, ad aquera viuença. Mès er Esperit ei creatiu e susprenent, e tanben m’a permetut descurbir ua naua amistat fratèrna, neurida per laci de comunion entre semblants, mès tanben entre disparions, en pensaments, procedéncies e generacions, amassadi en tot cas per ua madeisha fe. Tostemp è desconfidat des grani events multitudinaris, e cau reconéisher qu’i pòt auer un risc d’exagerat emotitivisme individuau atau coma d’ua autoreferencialitat mès pròpria de d’auti moviments, mès era fe se viu de forma comunautària, eclesiau, e sustot descentrada, pr’amor que place eth centre d’un madeish non pas en un jo holat, autosufisent e proselitista, senon en aqueth qu’aperam Crist, e que s’identifique damb es darrèri dera societat: praubi, migrants, discriminadi, fragils e vulnerables. Nuclèu dera fe qu’irradie ara comunautat en totes direccions: politiques, sociaus, economiques e, per tant, non sonque religioses, a favor d’ua “cultura dera reciprocitat”, destacada per Leon XIV, e incompatibla tant damb eth lenguatge der òdi e eth mensprètz dera politica atau coma damb aqueri “enfocaments identitaris” qu’empleguen era religion entà excludir as auti. E d’aquiu qu’es paraules deth Papa agen coma nèxe d’union era promocion dera dignitat intrinsèca de totes es persones, realitat prèvia ara politica, coma hònt de dret e condicion de possibilitat der Estat. Son es bases entà un constant renauiment collectiu.
