Loís Alibèrt

Aué voi rebrembar ad aguest personatge plan important en desvolopament dera nòsta lengua. Ei un filològ occitan, reauament eth estudièc farmàcia, mès eth sòn mestièr siguec era restauracion e era normalizacion dera lengua occitana, trabalhant sus era basa dei-shada sustot per Fredèric Mistrau e d’auti escrivans. Neishut en octobre de 1884 e mòrt en abriu de 1959 en Montpelhièr, se convertic en un remercable personatge dera lengua e cultura occitana deth sègle XX.

Siguec en 1935, hè 91 ans, qu’era Oficina de Relacions Meridionaus dera Generalitat en Barcelona li publique era Gramatica Occitana. Posteriorament siguec Pèire Bèc, gascon, e Robèrt Lafont, provençau, que se basèren ena norma classica d’Alibèrt entà adaptar-la as diferents dialèctes. En 1976 gessec era dusau edicion e en 2000 era tresau, causa que mos permet díder qu’aquera prumèra edicion siguec essenciau entara norma escrita der occitan e per tant des diferents dialèctes que lo formen tanben. En 2020 siguec er Institut d’Estudis Aranesi – Acadèmia aranesa dera lengua occitana que publiquèc ua reproduccion deth facsimil dera predita Gramatica. Er autor volie qu’era sua òbra auesse era madeisha acceptacion qu’era Gramatica Catalana de Pompeu Fabra.

Se dediquèc a recuélher materiau entà premanir un diccionari occitan, destinat a méter fin ara fragmentacion dialectau escrita e atau tanben deth vocabulari, ortografia e sintaxi, mès non li dèc temps a acabar aguesta òbra, sies ans despús dera sua mòrt arribèc a èster publicada, non sense compdar tamb bèri problèmes per part de familhars e tamb nombrosi errors d’interpretacion. Maugrat açò a contribuït a estabilizar un pialèr de mots!!!