Es adius

Es escrivan anglés Julian Barnes ven d’anonciar era sua retirada damb era publicacion de Departure(s). Non descarte, totun, de seguir en tot collaborar damb era premsa e enes formes assagistiques, mès ditz que tot çò qu’auie d’escríuer ja ac a escrit. As sòns ueitanta ans, a decidit hèr es adius. Víuer ei tanben començar a díder adiu, pr’amor dera consciéncia de finitud. De hèt, ua des sues òbres mès aclamades qu’ei Eth sens d’un finau. E açò ei quauquarren d’estonant ena societat des tedioses eternitats, coma diderie eth madeish. D’estil senzilh, sense grani artificis, Barnes subergés en art deth genre ibrid, entre era ficcion e era non ficcion, entre era cronica e era erudicion. Un coneishement qu’er autor reflectís en Eth liròt de Flaubert. Ací, reconeish que non i a forma de definir-se a un madeish “de forma dirècta” e que Flaubert, de qui detalhe era relacion “d’oscillacion erotica” damb Louise Colet, ei eth sòn mèstre.

D’eth apren que “er estil ei quauquarren que nèish deth tèma” e qu’en escríuer ei inevitable “hicar-se en ua non desirada impersonalitat”. Escrita hè mès de quaranta ans, en aguesta òbra Barnes semble endonviar eth besonh des sòns adius, quan comente es memòries de François Mauriac, dilhèu tà esvitar “es darrèri gachets de vanitat, eth moment en qué eth jo comence a bronzinar de forma patetica rebrembatz-vos de jo, rebrembatz-vos de jo”, causa qu’er escrivan francés non hè, pr’amor qu’en vertat es sues memòries consistissen en admirar era òbra des auti. Dera mòrt, en reflexione en Nothing to Be Frightened Of, ua sòrta de memòria familiara. “Non creigui en Diu, mès le trapi de mens”, coheisse sonque començar eth libre, pr’amor que “eth jòc de Diu e eth laberint dera mòrt encrasten”, mentre analise era relacion de Jules Renard damb Diu. Contra era opinion de son frair filosòf, Barnes reconeish, enes darrères planes, que tanplan confide enes rebrembes “coma productes dera imaginacion”, coma bon escrivan qu’ei e volem liéger e tornar a liéger.