SEGRE

Creat:

Actualitzat:

Eth ressentiment ei ben uman. E totun, non ei bon sénter tostemp aqueth desengust o ofensa. Ja ac didie Josep Pla: er uman non ei un èster racionau, senon qu’ei un èster sensuau. E sentem enquiara sacietat. Max Scheler definie eth ressentiment coma ua “autointoxicacion psiquica”. Segontes eth filosòf, non le podem compréner sense er impuls de venjança, que passe per fases coma era rancura, era enveja o era gelosia. Per tant, eth ressentiment pren part deth materiau uman, mès tanben dera “estructura dera societat”. Er autor d’Esséncia e formes dera simpatia, ja vedie eth ressentiment non pas coma quauquarren pròpri deth “proletariat industriau”, senon dera societat en decadéncia. Se ben diferís de Nietzsche, qu’impotaue eth ressentiment ara morau d’esclaus e era idèa d’amor crestian —arren mès luenh deth ressentiment qu’es Benaurances—, li reconeish eth sentiment d’impoténcia coma “ua acusada consciéncia de non poder”, retacada damb era pòur e era angoisha. Scheler emparente eth ressentiment damb era desconfidança, pròpria dera morau modèrna, pr’amor que genère “er individualisme morau e era negacion deth principi de solidaritat”. Un ressentiment que rebaishe es valors superiors a ua idèa d’apeténcia, raça, pòble, en tant qu’er òme ressentit “ei feble” e non cerque eth ben. Ací, era vida ei subordinada ara idèa d’utilitat, tan presenta ena societat tecnocratica actuau. Roger Scruton didie qu’eth ressentiment ei entath còs politic coma eth dolor: non ei bon, mès le cau saber reconéisher. Eth problèma ei quan eth ressentiment mos govèrne. Aguest intellectuau conservador le identificaue damb es moviments de quèrra. Ara qu’era quèrra ei amendrida e era dreta autoritària domine eth món, non sabi ce qué en pensarie. En tot cas, se tracte de “canalizar” aguest maucòr per miei d’ua vida d’ajuda mutuau e “en comunion”, non ena mediocritat, senon en valors coma eth don, era espitalitat o eth perdon, damb era finalitat d’“arténher era cooperacion des auti enes nòsti exits umils”.

tracking